Levensverhaal experiment: snelle digitale oplossing voor posters maken?

Hoe kunnen we tijd besparen bij het maken van levensposters voor mensen met dementie?

In deze test probeerden we het proces van verhalen verzamelen en posters maken te versnellen. Dat dachten we te doen door de poster niet tijdens het praten met de bewoners te maken, maar pas achteraf. De verhalen legden we digitaal vast door foto’s te maken met Google PhotoScan. Daarna staken we ze in een album op onze Prisma applicatie.

Tegelijk maakten we geluidsopnames van het gesprek om later op details terug te kunnen vallen.

Te veel tegelijkertijd

We waren met z’n drieën en hadden allen werk omhanden: de ergotherapeut begeleidde het gesprek over de foto’s van de bewoonster en haar man. Ondertussen scande ik de foto’s met mijn gsm en plaatste ze in de Prisma applicatie. Stagiair Thor zocht zoals vorige keren nog extra relevant beeldmateriaal op voor verhalen zonder foto.

We beseften dat dit heel moeilijk uit te voeren zou zijn door één begeleider.

Smartphones vormen een blokkade

Door het inscannen van foto’s op de smartphone voerde ik regelmatig handelingen uit op een scherm dat niet zichtbaar was voor de bewoner. Dat zorgde voor een gevoel van afzondering.

Door de afwezigheid van een direct resultaat zoals in de vorige experimenten waren de bewoonster en haar man weinig geïnteresseerd in het vastleggen van foto’s. Ze wilden hun verhalen vertellen. Ze keken amper naar de digitale applicatie. Het tempo van de verhalen was ook te hoog om de foto’s te digitaliseren en er een begeleidende tekst bij te plaatsen.

Het werd snel duidelijk dat het verzamelen van verhalen en het hervertellen twee heel verschillende activiteiten zijn. Het verzamelen gebeurt doelgericht. Misschien zonder de bewoner. En het herbeleven is een warme activiteit die veel organischer verloopt. De vorige aanpak van ter plekke een poster in elkaar te knutselen bracht meer engagement op bij alle partijen.

Poster achteraf

Na het gesprek maakten we een poster met de verzamelde informatie. Hier misten we de directe feedback van de bewoner en diens familielid. Toch konden we een poster afleveren die ze erg apprecieerden.

Familie zelf verhalen laten digitaliseren?

Een poster maken blijft erg tijdsintensief. Vooral het verzamelen van de verhalen en digitaliseren van de foto’s is tijdrovend.

In een volgend experiment nodigen we familieleden van een bewoner uit om thuis samen met de applicatie de foto’s te digitaliseren en van uitleg te voorzien. We bouwden ondertussen een manier om snel de foto’s en teksten in de applicatie af te drukken, zodat we deze kunnen gebruiken voor een fijne sessie waarin de ergotherapeut samen met de familie en bewoner een poster maakt.

Met steun van