Levensverhaal experiment: posters testen met verplegend personeel

Hoe kunnen we personeel stimuleren om met bewoners te praten aan  de hand van levensverhaal posters?

Een dag lang liepen we met personeel mee om te kijken hoe ze de posters gebruiken in hun omgang met bewoners. Bij vijf bewoners hing een grote poster met hun levensverhaal in de kamer aan de binnenkant van de deur.

Makkelijke visuele aanknopingspunten

Verpleegsters gaven direct aan dat ze de voorbije week de posters al ontdekten en deze onmiddellijk nieuwe gesprekstof opleverden. Een verpleegster ontdekte bijvoorbeeld dat een van de bewoners ook graag met de motor reed. Dit gaf haar de kans om hier over te babbelen.

Een leven samengevat op een poster

De posters die we maakten zijn eenvoudig en overzichtelijk. Ze bevatten maar enkele verhalen zodat het bevattelijk is voor het personeel. Dat is echter ook een beperking. Kunnen we het leven van een persoon reduceren tot één poster?

Eén van de bewoners die al twee weken een poster op zijn kamer had, vertelde aan personeel dat hij in zijn leven veel meer gedaan had dan voetballen. Hij vond het vervelend dat personeel telkens weer over begon. Bleek snel dat voetbal heel aanwezig was op zijn poster.

Hoe kunnen we er voor zorgen dat de inhoud van de poster interessant blijft voor bewoner en personeel? We onderzoeken nog hoe we familie kunnen uitnodigen om regelmatig nieuwe verhalen toe te voegen. Bijvoorbeeld door een zone op de poster te voorzien waar familieleden regelmatig andere info op kunnen zetten.

Begeleiding personeel nodig

Hoe hoort personeel met de poster om te gaan? Toen we aan een verpleegster vroegen om op de kamer de poster te gebruiken gebeurde iets wat we niet verwachtten. Er volgde een quiz met de bewoner met dementie. De verpleegster ging ieder element op de poster af en vroeg de mijnheer of hij dit nog wist. Bijvoorbeeld “Hoe heet je zoon? Weet je dat nog? Hoe heet je zoon?!”. Gelukkig kon de mijnheer na even zoeken op de naam van zijn zoon komen. Dit had een pijnlijke ervaring kunnen zijn.

Het was duidelijk dat personeel begeleiding nodig heeft bij het gebruik van het levensverhaal. Het is een conversatiestarter. Een manier om een babbeltje te doen. Het is geen geheugentest met grote kans op falen.

Waar hangt de poster best?

We hingen de posters met plakband aan de binnenkant van kamerdeur. Snel bleek dat dit een te weinig zichtbare plek was. De verplegers openden de deur, gingen binnen, en richtten zich tot de bewoner. Pas bij het verlaten van de kamer zagen ze de posters en de verhalen van de bewoners. Da’s te laat.

De verhalen horen op een plek dichter bij waar ze voor de bewoner zorgen. Boven bed? Aan de buitenkant van de deur. In een volgende test probeerden we beide. Een eenvoudig overzicht aan de buitenkant van de deur, en uitgebreidere posters boven het bed.

Verhalen meenemen?

Een poster aan de deur is erg statisch. Bij één van de bewoonsters wouden we samen over de verhalen op haar poster praten. Ze zat echter in een rolstoel. Te laag voor de poster op de muur. We peuterden de poster dan ook los van de deur, waarbij we hem lichtjes beschadigden. De poster op a2 formaat was ook erg groot om hem samen vast te houden en bekijken. Een handigere oplossing zou een kleinere mobiele poster zijn. Misschien zelf verschillende kleinere posters, ieder over een thema. Dit maakten we voor een volgende test.

Verhalen uit de kamer krijgen

De verhalen hingen eerst enkel binnen op de kamers van de bewoners. Sommige verpleegsters waren echter nog niet in de kamers geweest. Ze suggereerden om de posters ook centraal te hangen. In een volgende test maakten we een poster voor op de verplegingspost die we elke maand zullen vervangen met die van een andere bewoner.

Met steun van